[ مقدّمهء شارح ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم « 1 » حمد بىحد « 2 » خداى را كه نهال بود « 3 » و نابود « 4 » از رياض اراضى « كان اللّه » مقطوع كرده ، در عين آن قطع ، حضرتى « 5 » را كه كشته‌زار حبوب يُحِبُّهُمْ شايد ، وصل گردانيد و به آبيارى رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ آن را سرسبز و شاداب داشته ، مستعدّ ريع « 6 » ظهور انوار و ثمار يُحِبُّونَهُ ساخت . « 7 »

--> ( 1 ) . حاشيهء مب : + و به أستعين في إتمامه بالخير . ( 2 ) . حاشيهء مب به خطى غير از خط متن و با امضاى نورى : قوله « حمد بىحد يعنى « حم » 99 : إنّ للّه تسعة و تسعين اسما » ؛ و لفظ « بىحد » يعنى « حا » و « ميم » بى دال ، نود و نه اسم است كه احصائش در عين عدم احصاء موجب دخول جنّت است ؛ و « دال » حرف طبيعت است ؛ و جهان طبيعت محدود است . « حم » نام محمّد است . ( نورى ) ( 3 ) . حاشيهء مب : رموز وجوديّه در عالم امر . ( نورى ) ( 4 ) . حاشيهء مب : امور عدميّه در جهان خلق . ( نورى ) ( 5 ) . ال : خضرتى . ( 6 ) . ال : ربع ؛ فر : ربيع . ( 7 ) . حاشيهء مب به خط متن : از اين عبارت ، چند مقصد فهم مىشود مستبصران زيرك را : اوّلا اشارت به موضوع بحث قصيده ، چنانچه تحقيق آن در دايرهء يحبّهم و يحبّونه مبسوط گشته ، از آنجا فهم كنند . و بيان اين معنى على سبيل الإجمال آن است كه عاشق در قوس يحبّهم كه اوّل واقع گشته ، مختفى و مستتر است و معشوق به صورت « هم » ظاهر ، كه عبارت از آدم است نزد واقفان زبان زمان ؛ و چون اين قوس بدين صورت تمام [ انجام گشت ، وارد ] قوس يحبّونه شود كه عاشق به صورت تمامى ظاهر و بارز است و معشوق بر عرش وحدت